Voor de verandering was ik weer eens in het ziekenhuis en aangezien ik weiger me ooit nog te laten opnemen hadden ze een kakstrakke dagplanning voor me gemaakt. Melden op afdeling, stollingstijd meten in het lab, terug naar de afdeling, infuus in arm, nieuwe stollingstijd meten in lab, terug naar afdeling, wachten, weer stollingstijd meten in lab, weer terug naar afdeling, wachten en dan nog een keertje naar het lab. Vol goede moed stond ik daar voor mijn laatste stollingstijd, kon niet! Lab was nog een uur open, maar dan doen ze geen stollingstijden meer…stelletje luie prikkers! Terug naar de afdeling, klagen, bellen en uiteindelijk hadden ze na een uur toch iemand gevonden die het alsnog wilde doen.
Wat een gepruts is het toch elke keer. En het heeft ook nog eens niets opgeleverd. Mijn bloed laten stollen duurt lang, heel heel lang…en dat wisten we al. Ik heb inmiddels 7 littekentjes om dat te bewijzen…en ik heb geen zin meer. Ik ben onderzoekmoe!