Ik ben een paar dagen alleen thuis, omdat het niet verstandig was om in mijn toestand naar reboot10 in Kopenhagen te gaan. Nou heb ik heel lang ‘op mezelf’ gewoond – dus ik hoef niet te huilen ofzo haha – maar waar ik maar niet aan kan wennen is het niet praten. ’s Ochtends zeg je niks, totdat je op je werk komt. En dan is het maar afwachten hoe je eerste ‘goedemorgen’ van die dag klinkt. Vanmorgen een beetje schor en beetje te hard. Raar!