Plaatje

Ik had ze al een tijdje niet gezien, want sinds Meneer de Boer – de straatgek – ergens in een gesticht gestopt is, gebeurt er bijzonder weinig in de straat. Maar nu waren ze er weer: spanning en sensatie! Alle buren op straat, heel gezellig, beetje van “wat nu weer” en “het is toch wat”….

Ik probeer al een uur een postje te typen, maar het wordt niets. Ik doe hardstikke veel dingen, maar op dit moment kan ik er gewoon geen verhaal van maken. Ja, het is weer zover, ik heb pre-ziekenhuis stress. Morgen bellen ze me tussen 12 en 16 uur (dat is toch geen tijdstip?) en dan…

Ik word uitermate depressief en geïrriteerd van de BCC. Elke keer dat ik er iets *moest* kopen (soms moet dat) was het een drama. Er is nooit een medewerker beschikbaar, of de medewerker weet niets, of ze zien ons aan voor sloebers en doen alsof we achterlijk zijn (zodat wij om het tegendeel te beweren…

Niet leuk, vandaag.

Als je er zo over denkt, had de arboarts die bij vertrek tegen me zei “Ach, over een poosje gaat het vanzelf weer over” toch een beetje een punt. (En ik zei nog “Nou nee, meneertje, het is soort van chronisch”, maar hij luisterde al niet meer.) (Bron.)