Plaatje

Gisteren ben ik voor het eerst in een maand of vijf weer eens in de sportschool geweest. Stom hoe snel dat gaat, van twee keer per week een beetje trainen naar helemaal niks meer doen. Eerst stak de ziekte zijn nare hoofd op en daarna ‘mocht’ ik niet, vanwege het infectiegevaar dat bij de chemokuur…

Floep! En toen was ik weer thuis! (Nu al? Ja dinsdag al, en niet eens vanwege medische redenen. Maar dat verhaal komt nog wel. De foto’s komen niet. Ja een paar. Want eerst had ik drie camera’s, nu nog maar twee. En ik had ook een iPhone. En nu niet meer. En dat was allemaal…

Ik zit hier op de bank met een dikke trui en mijn snowboardsokken aan – zijn ze nog ergens goed voor – boos te zijn op degene die mij deze verkoudheid heeft aangedaan. Gelukkig gaat het al beter dan gisteren, toen moest ik ook een muts op in huis want ik had het zo koud!…

Ook al lijkt je tornmesje (vakjargon) nog zo bot, hij kan behoorlijk diep je hand in. Auw!